Nieuws 2009


Dexia

Laatste leaseloodjes

27 juni 2005

Na de bemiddeling van Duisenberg is een voorstel gedaan om de deelnemers aan de aandelenleaseproducten van Dexia gedeeltelijk schadeloos te stellen. Hoewel het voorstel een duidelijke verbetering inhoudt ten opzichte van een eerder aanbod van Dexia, is er veel kritiek en wordt het aanbod in de media als te mager omschreven.

Toch heeft de meerderheid van de gedupeerden van de stichtingen Leaseverlies en Eegalease voor het schikkingsvoorstel gestemd. Even in herinnering roepen: waarom gaat het eigenlijk? In de jaren negentig zijn veel particuliere beleggers in aandelenleaseproducten gestapt. Hierbij werd een lening aangegaan waarmee verschillende aandelen werden gekocht. De maandelijkse inleg van de beleggers was de rentebetaling op de lening die was aangegaan. Voor de rest zouden de aandelenmarkten hun werk moeten doen en flink in waarde stijgen. Niemand had er blijkbaar rekening mee gehouden dat het ook flink mis kon gaan, zoals dat na de eeuwwisseling gebeurde. Voor de deelnemers aan aandelenleaseproducten betekende dit niet alleen dat zij geen winst hadden behaald, maar ook dat zij met een flinke restschuld bleven zitten. Hier hadden zij geen rekening mee gehouden of niet voor mogelijk gehouden. De tegemoetkoming is afhankelijk van de omstandigheden van de belegger en is onder te verdelen in drie groepen. Uitgangspunt is dat de particuliere beleggers aan het einde van de looptijd van hun contract tweederde van hun dan nog openstaande restschuld wordt kwijtgescholden. Tot die tijd zullen zij nog steeds aan hun maandelijkse verplichtingen moeten voldoen. Voor de deelnemers die gehuwd zijn en waarvan de partner niet op het contract heeft meegetekend en binnen drie jaar protest heeft aangetekend, is de tegemoetkoming verruimd tot het volledig kwijtschelden van de restschuld. Degenen die eerder op een aanbod van Dexia zijn ingegaan, krijgen alsnog een vergoeding van een derde van de restschuld in plaats van het eerder geaccepteerde aanbod van tien procent. Daarnaast wordt de coulanceregeling voor alle deelnemers die de verplichtingen uit het leasecontract echt niet meer kunnen betalen, verder verruimd. De deelnemers van de aandelenleaseproducten zijn grofweg in twee groepen te verdelen. Zij die vooraf wisten in welk product zij stapten en welke risico’s daaraan verbonden waren. Zij hebben gegokt en verloren en proberen de rekening van het verlies alsnog bij Dexia neer te leggen. Daarnaast is er een groep beleggers die argeloos het bonnetje in de krant heeft ingevuld of door verkopers werd overgehaald z’n spaarcentjes in deze producten te investeren. Zij werden onvoldoende op de risico’s van deze producten gewezen. Zij hadden ook kritischer kunnen en moeten zijn en zelf meer informatie inwinnen over de risico’s. Uiteindelijk zijn er met het aanbod twee groepen winnaars. De verkopers die het product hebben verkocht zonder de kopers volledig op de risico’s te wijzen. Zij hebben hun provisie over de rug van de consument ontvangen en blijven buiten schot. De tweede groep winnaars zijn de deelnemers die welbewust hebben gegokt en hebben verloren. Zij krijgen een deel van hun verlies onterecht vergoed ten koste van de deelnemers die onvoldoende op de hoogte zijn gebracht van de risico’s van de leaseproducten. Achteraf is dit onderscheid in kennis op het moment van deelname niet meer vast te stellen. Daarom is het voor iedereen beter een punt achter het leaseleed te zetten en eieren voor z’n geld te kiezen. Het alternatief is een jarenlange onzekerheid met onbekende afloop waaronder veel gedupeerden dagelijks gebukt gaan.

Bron: De Telegraaf


Kat in de zak

13 juni 2005

In de afgelopen jaren is er veel ophef geweest over verschillende financiële producten die aan particulieren zijn verkocht. Het gaat vooral om de aandelenleaseproducten van Dexia, maar ook andere aanbieders zijn veelvuldig in het nieuws geweest, zoals recent nog Koersplan van Spaarbeleg, een onderneming van Aegon. De pijlen van ontevreden en meer dan teleurgestelde klanten worden vooral gericht op de makers van deze producten. Of we het nu hebben over aandelenlease van Dexia of Koersplan van Spaarbeleg, iedere teleurgestelde deelnemer zal vinden dat de producten niet deugen. Dat is naar mijn mening echter lang niet altijd het geval. Waarom zijn de deelnemers teleurgesteld? Het antwoord is simpel: het product doet niet wat zij ervan verwacht hadden. Vaak zijn deelnemers over de streep getrokken door verkopers die zich voordeden als adviseurs. Bij goede adviseurs staat het belang van de consument, uw belang, voorop. Blijkbaar hebben veel consumenten zich door een ’adviseur’ laten overhalen. In de situaties dat de consument twijfels bij het product had, werden agressieve verkoopmethoden niet geschuwd en werd handig ingespeeld op de latente hebzucht die iedere consument ongetwijfeld wel eens ervaart. De vraag rijst waarom het vertrouwen van de consument werd beschaamd? Het antwoord ligt in dezelfde hebzucht. De beloning van de verkopers is namelijk direct afhankelijk van het aantal verkochte producten en de daarmee samenhangende provisie. Hiermee konden zij astronomische bedragen verdienen. Een aantal verkopers kwam al snel in de verleiding vooral producten te verkopen met een hoge beloning om op die manier zijn eigen inkomen aardig op te krikken. U mag raden wie de beloning betaalde? Ja precies, de deelnemers aan dergelijke producten. De kosten hiervan werden handig verpakt in de producten zonder dat de consument dit in de gaten had. Naar het zich laat aanzien zijn de verkopers de enigen die aan aandelenlease echt geld hebben verdiend. De winst van de aanbieders is voor een belangrijk deel verdampt door de kosten van advocaten en schadeclaims. Het is dan ook verbazingwekkend dat de verkopers van de producten niet worden aangesproken om de schade te vergoeden. Een reden kan zijn dat de producten door veel verschillende verkopers zijn verkocht die dan stuk voor stuk moeten worden aangesproken. Het is dan juridisch eenvoudiger de makers van dergelijke producten aan te klagen. Zij zijn niet alleen verantwoordelijk voor de producten, maar ook voor de wijze waarop deze verkocht worden. Door de verkopers een te aantrekkelijke beloning in het vooruitzicht te stellen nemen zij het risico dat dergelijke producten ook aan mensen verkocht worden voor wie het financieel niet verantwoord was. De overheid heeft dit probleem gesignaleerd en voert in de loop van dit jaar nieuwe wetgeving in, de wet Financiële Dienstverlening. Hierdoor zal het eenvoudiger worden om als consument de verkopers aan te spreken. Indien zij het gegeven ’advies’ niet kunnen onderbouwen, kunnen zij hierop worden aangesproken. Het is dan alleen de vraag hoe de consument schadeloos wordt gesteld, of blijft het alleen bij disciplinaire maatregelen voor de verkopers? Tot nu toe werden alleen de makers van de producten aangesproken en bleven de verkopers buiten schot. Dat gaat dus veranderen.

Bron: De Telegraaf


Laatste leaseloodjes

17 januari 2005

Net als in elke andere branche zijn er in de financiële dienstverlening betrouwbare én onbetrouwbare adviseurs. Vaak ontdekt u pas dat uw adviseur tot de laatste groep behoort als het te laat is en u diep in de financiële problemen zit.

In de loop van dit jaar zal de Wet Financiële Dienstverlening worden ingevoerd. Hierdoor moet een systeem gecreëerd worden waarmee malafide partijen van de markt geweerd worden. De laatste jaren zijn veel consumenten de dupe geworden van op geld beluste adviseurs die hen de meest ondoorzichtige en risicovolle producten hebben verkocht. De grootste ellende heeft zich ongetwijfeld voorgedaan op het gebied van aandelenlease. U zult zich wellicht als consument afvragen welke financieel adviseur u nog kunt vertrouwen. Er zijn de afgelopen jaren weliswaar heel wat regels, gedragscodes, financiële bijsluiters en dergelijke ontwikkeld, maar het bleek niet voldoende. De dit jaar in te voeren Wet Financiële Dienstverlening heeft tot doel om u eens en voor altijd duidelijkheid te verschaffen. Iedere adviseur dient op de eerste plaats over de benodigde vergunningen te beschikken. Deze krijgt hij pas als hij betrouwbaar en deskundig is, over een adequate bedrijfsvoering beschikt en financiële zekerheid kan bieden omtrent de transacties die hij verricht. Een erg belangrijk punt in de nieuwe wet betreft de zorgplicht. De financieel adviseur zal zich goed moeten informeren over uw financiële situatie als het om beleggingsproducten of leningen gaat. Want bent u wel in staat om de verplichtingen die het product u oplegt te dragen en eventuele tegenvallers op te vangen? Ook zal een adviseur ervoor moeten zorgen dat u alle relevante informatie krijgt die nodig is om een verantwoorde keuze te kunnen maken. Bij deze informatieverplichting mag de adviseur overigens de gemiddelde consument als uitgangspunt nemen. Het betekent dus niet dat u geen eigen verantwoordelijkheid meer heeft. De zorgplicht is op dit moment in veel gerechtelijke procedures het belangrijkste strijdpunt. Veel aandelenleasegedupeerden zijn van mening onvoldoende gewezen te zijn op de risico’s. Bovendien werd vaak niet gekeken of zij binnen hun financiële positie de risico’s wel konden dragen. Het is te hopen dat de nieuwe wet dit soort misstanden voorkomt en dat uitwassen in de financiële dienstverlening geen vaste prik meer zijn in consumentenprogramma’s zoals Radar en Kassa. De nieuwe wet legt ook de verplichting op aan uw verzekeringstussenpersoon om u inzicht te verschaffen in zijn beloningsvorm en zijn eventuele gebondenheid aan aanbieders van wie hij de producten adviseert. Als het aan minister Zalm lag dan zou hij u zelfs precies moeten vertellen hoeveel hij aan u verdient. Zover zal het nog niet komen. Wellicht gaan we ooit nog eens de kant op van de situatie in Engeland. Daar geldt het principe van ’best advice’: de adviseur is verplicht het in uw persoonlijke situatie beste product aan te bieden. En kan daar ook achteraf op aangesproken worden. Hoewel de Wet Financiële Dienstverlening niet zo ver gaat zal het er voor u een stuk veiliger op worden. En ook de bonafide adviseur zal weer met een gerust hart op een verjaardagspartijtje durven vertellen wat voor werk hij doet.

Bron: De Telegraaf